|
Jan van Eden
bio - biography
1996 Gedichten & intimate
relations
LEES EERST
Nabeschouwing - een periode van crisis in mijn relatie met Pepa.
En Español
Vanaf 1992 groeide er een liefdesrelatie met Lesley Deacon, een Zuid
Afrikaanse, getrouwd met een Nederlandse geoloog Jan Grootenboer, die wij
kenden vanaf de periode begin 80er jaren in Saudi Arabie. Daar kreeg zij ook
een kind Natalie Grootenboer, een schat van een kind die wij gedurende haar
jonge jaren in groot vertrouwen mede verzorgden. Terug in Nederland gingen
Lesley en Jan Grootenboer uit elkaar en werden Pepa en ik meer betrokken bij
praktische zaken in het leven van Lesley. Zo gaven we haar financiele steun
voor het opzetten van een vertaalbureau in Rotterdam.
Met
onze veelvuldige samenlevings periodes zowel in Nederland als in Sabayes,
groeide er in de 90er jaren een relatie tussen mij en Lesley, waarin ik
verwijs naar een persoonlijke midlife crisis. Pepa begon bezwaren te hebben
tegen onze innige relatie en correspondeerde met haar vriendenkring over de
situatie. Een correspondentie die ik vond na haar te vroege dood.
In
1995 was Pepa gevraagd om de overplaatsing van het financiele bureau van
SEAT van Amsterdam naar Barcelona te begeleiden en in dit jaar was ik
woonachtig in Sabayes en gescheiden van mijn liefdesvriendin Lesley. Zij
onderging in dit jaar een ziekenhuisopname waarbij ze steun ondervond van
een vriend en zij besloot ook om onze relatie af te bouwen. In haar
afwezigheid en bij terugkeer vanuit Sabayes naar Amsterdam verwerkte ik mijn
liefdesverlangens voor haar in poezie.
Mijn
idee dat ik wel twee liefdes kon onderhouden bleek een misrekening. En de
realiteit is dat Lesley onze relatie verbrak uit respect en liefde voor haar
vriendin Pepa.
Na
1997 waren Pepa en ik weer volledig op elkaar aangewezen en mijn liefde voor
Pepa groeide bij de dag. Lesley stuurde een mooie brief bij de dood van Pepa
in 2015, maar ik zag haar nooit terug.
Met
Lesley was het een zinnelijke liefde die ik als universeel beschouw en die
ingegeven is in een perfect lichamelijke samensmelting met een vrouw die op
je eigen moeder lijkt. Mijn eerste geheime liefde
Catharina Vinkes, 1959 nog op de Rijks
HBS, was ook zo'n blanke schoonheid in de Nederlandse traditie.
Pepa
en ik hadden een zuiver menselijke en unieke relatie waarbij onze ideeen
perfect samenvielen. Wij waren samengedreven door heel uitzonderlijke
omstandigheden, ik als oorlogskind met een radicale onafhankelijke
opstelling en Pepa met haar eerste zeven levensjaren in Melilla in een
familie aan moeders kant en een verleden van politieke vluchtelingen.
PS
Eenmaal terug in Aragon indentificeerde Pepa zich volledig met de familie
van haar Vader en zijn dorp Sabayes. Wanneer wij werden uigenodigd door
vrienden dan instrueerde Pepa mij: “En jij begint niet over Melilla”.
Gedichten 1996-1997 - Jan van Eden
Lichaam 2
Te laat … 3 en 4
Cutting edge
of time 5
Don’t call me
names 6
Lamentatie 7
To Lesley my
Belphoebe 8
Verlangen 9
Lichaam
stel je voor dat
je lichaam nergens toe diende
dan om op te staan
de spieren te strekken
en aan het werk te gaan
stel je voor dat
je lichaam nergens toe diende
dan om het hoofd te steunen
puur fysiek de gedachten te dragen
waarop het voortbestaan kan leunen
stel je voor dat
je lichaam nergens toe diende
dan om een klok te zijn
tikkend naar de ouderdom
tot aan het einde van de levenslijn
ik weet
waar je lichaam toe diende
hoe het nieuw leven zocht
daarbij bloeide en verwelkte
eventjes de dood werd afgekocht
ik weet
waar je lichaam toe zal dienen
ik die binnenin je woon
samen een uitdijend universum
vereenzelvigd met je diepste droom
ik weet
wie je lichaam zal beminnen
zoals de aarde rond de zon
in schijnbaar toeval aangetrokken
toch afgestoten voelen kon
I know
all but a
figment of imagination
prepare
yourself to be my bride
where
fantasies are given birth
and death is
truly set aside
aan Lesley, 29.10.96
Het is nu te laat … [Lesley, 10 nov. 1996]
Te laat ...
te laat voor onbezonnen daden zal je bedoelen
want om de liefde vast te klinken
tussen een keukenblad en een ledikant
is het nooit te laat
maar hoe ver kom je daarmee
hoe wordt zo het gevoel van lente
verstrengeld met dat van de zomer
waarop de herfst en de winter volgen
tot het gemeengoed en de sleur
van het bestaan zich zouden ontfermen
over onze gevoelens
waaruit nu nog poëzie opwelt
als vreugde tranen in diepe emoties
ook is het niet te laat
om elkaar te beminnen
want iedere dag schijn je mooier
in mijn van leeftijd vermoeide ogen
iedere dag is je albasten huid fijner geplooid
rond de welvingen van je jukbeenderen
en de holtes van je gezicht
en iedere dag is de structuur van je ware gelaat
beter te onderscheiden
zolang ik weet van je liefde voor mij
en ik zozeer naar jou verlang
heeft de schaduw van de dood geen vat
en is het niet te laat
laat de melancholie je niet vermurwen
en het dagelijks bestaan je niet onteren
want bedenk hoe weinigen op aarde
ontmoeten hun wederhelft
-
die ieder heeft onder de 6 miljard
die we samen zijn -
de kansen zijn beangstigend
sinds jij er bent
minder ik geen dagen op mijn leven
maar rijg ik verlangens aaneen
tot een snoer van parelmoeren herinneringen
elke maand die nu verstrijkt is er één méér
en niet één minder
hoezo te laat
te laat voor onbezonnen daden zal je bedoelen
want de liefde heeft ons mild gestemd
en geeft ons een melancholieke berusting
waarzonder het leven luidruchtig onvervuld zou blijven
het is niet te laat
om me in je armen te sluiten
zolang mijn lichaam warm is
van verlangen naar jou
11 nov. 1996
geamendeerd 24 nov. 1996
Cutting edge of time
To be
realistic
and without
mixing words
time is a
knife
cutting on two
sides
your sigh of
slight despair
it is too late
now
comes from a
feeling
of having let
time go by
a feeling of
lost opportunities
by taking no
decisions
well, who
knows?
The other side
is
that time has
gone by
and that my
love for you
could only
grow
ups and downs
have not
really affected
our feelings
if we have
survived
stormy weather
and neglect
are we not
more likely
to float
together
on calmer seas
that lie ahead
and if we have
travelled that far
the way back
is more impossibly long
predestination
will take its course
It is too late
now
we have lost
our ways
in the
labyrinth
of our
entangled hearts
but no doubt
it is only you
and me
searching for
ourselves
at the cutting
edge of time
to Lesley, 12 November 96
Don't call me
names
what words could hurt me
more?
that called me just a friend
are you not part of mine?
more equal than myself
I should have shorn you bold
and put you on the pillory
there would you learn
of sex and so called friends
I'll make them fuck in turn
friends you are talking of
you please the world and
loose yourself
don't think of me a friend
don't get me wrong
I'll hurt you and myself
no difference it makes
the same we are, this lonely
night
call me no names
whatever friends may be
they are but good, so nice or
close
while I am only yours
Lamentatie
De enige lamentatie
die over mijn lippen komt
is geen dichter te zijn
want niet genoeg woorden te vinden
is als een mes in mijn verliefde hart
een dichter zou
haar perkamenten huid beschrijven
met woorden die uit de hemel vallen
haar lokken ontraadselen
met steeds nieuwe verzinsels
haar zo uitzinnig behagen
dat zij niet wist
dat zij een ander was
gedachten zouden komen als
bloemblaadjes op een lentebeek
vol leven en begeerte
woorden zouden elke welving benoemen
van haar lichaam in de zomerzon
loom uitgestrekt vooroverliggend
herfst zou mijn beloftes schakeren
tezamen een mantel van geborgenheid
hooghartige schouders die het wel behoeven
en wanneer de rijp op wintertakken
wedijvert met haar blanke huid
zou ik weten dat haar stilte
mij omvat als een vanzelfsprekendheid
zo zouden onze gevoelens
zij aan zij kunnen gaan door de getijden
jaren die ons leven vervullen
maar helaas
ik moet leren erkennen
geen dichter te zijn
aan Lesley, 18 november 1996
2de versie
Verlangen
De trein wist dat ik haast had
Stopte niet bij stations
Waarvan hij vermoedde
Dat jij daar niet was
De trein wist dat ik verlangde
Naar mijn geliefde
De stalen wielen zochten voorzichtig
Hun weg door de vele wissels
Hollands landschap
Mist aan de einder
Rechte sloten
Datum: voorjaar 1997
To Lesley, my Belphoebe
Lord, I the
man whose muse was silent caught
So many months
of abstinence
Now that she
spoke and opened up the well
Lessening the
thirst in her benevolence
I will be working like her slave
To shape and
make the canvas of my thought
Not will I
rest until she calls me in her fertile cave
To nourish me
on her firm breast from unknown depths of heart
To give me
warmth or lash me with her grief
Always in fear
that she might turn me down
Severe the
bonds that keep a breath my soul
Rather the
victim of my grand Amazon
Torn behind
her fleeing unicorn
She is my
vamp, my sphinx, Belphoebe and much more
Not without
stormy tempest is my muse
But do I make
a choice
Her gram or
love are equal sides
The other
being death
1997
Lesley Deacon, 1990, pastel on paper, 75x55 cm
Reference: 904308
Lesley Deacon, 1991, photoprint, aquarel and ink, 65x50 cm
Reference: 915015
Vroege gedichten van Jan van Eden 1964 | 