|
Jan van Eden fam - family
Aantekeningen moeder Guus Bolding vanaf 12 Maart - geboorte van
haar eerste zoon Jan Gerrit
1942
Moeder Guus schrijft het volgende betreffende de geboorte van Jan Gerrit op 16 Maart 1942
Donderdag [12 Maart 1942] de gehele dag pijn, zodatwe over een taxi begonnen te denken. Vrijdag en Zaterdag bleef het echter weg en
was ik zo goeddat ik al mijn werk kon doen. Zondagmiddag [15 Maart 1942] en avond werd het echter, soms om het kwartier een steek door de buik, we begonnen aan weeën te
denken. Zouden we naarbed gaan of naar het ziekenhuis? We wisten het niet, gingen tenslotte maar in bed, maar durfden niet te gaan slapen. Twee maal die nacht wilde Kees
zich aankleden, maar daar we tegen de nachtelijke opschudding opzagen zagen we er weer vanaf. We waren erg blij toen de nacht eenmaal om was, en ik bloederige afscheiding
ontdekte. Kees ging dadelijk Dr Bijloo opbellen, die aanraadde in de loop van de middag naar het ziekenhuis te komen. Het was de dag van de 16e en we hadden
stille hoop, dat het kind op die datum geboren zou worden. Ik maakte onder aanhoudende weeën , alles gereed voor het ziekenhuis en na het eten, om ±half 2, stapten we in
de taxi, nagewuifd door de buren.
In het ziekenhuis werd ik meteen in bed gestopt, en Kees naar huis gestuurd om veiligheidsspelden. Zuster Lutgera kwam kijken hoeveel
cm de ontsluiting was, scheerde me, gaf me een spuitje voor ontlasting, en liet me toen alleen liggen. Of het door het ziekenhuis kwam, ik weet het niet, maar de weeën
bleven weg. Om half 5 kwam Kees terug, juist toen zuster en dokter voor m’n bed stonden. “U kunt gerust nog een paar uur gaan wandelen” werd hem gezegd, maar Kees liet
zich niet wegsturen en ging naast m’n bed zitten. Het leek of ik op hem gewacht had, want de weeën kwamen zo hevig opzetten, dat ik aanhoudend lag te krimpen van de pijn.
Om kwart over vijf gilde ik: “Het water breekt”, maar het was alleen bloed en ontlasting. Zuster kwam aanhollen, gevolgd door de dokter, ik werd op de brancard gelegd en
naar de verloskamer gebracht. Kees mocht niet binnen, voordat dokter het water had doen breken. Toen hij binnenkwam, begon de eigenlijke bevalling, waarover ik niet kan
schrijven.
Voor ik weer naar mijn kamer gebracht werd, mocht ik het kind zien. Ik had maar matige belangstelling en ik voelde me gewoon
lamgeslagen en tot niets meer in staat. Het was een welgeschapen zoon van bijna 7 pond. Kees ging naar huis, en ik moest slapen na eerst een kop koffie met een paar
beschuiten te hebben gebruikt. Slapen kon ik natuurlijk niet, vooral omdat ik op mijn rug moest blijven liggen, en ik voortdurend pijn in de rechterzij had. De dag erop
bracht nog geen uitkomst. Precies om 3 uur verscheen Bep v.d. Spek met seringen en tulpen, voor mij een teleurstelling, omdat ik zo vreselijk naar Kees verlangde. Vijf
minuten daarna kwam hij, moeder bleef op z’n verzoek even op de gang staan, omdat hij me eerst veven alleen wilde spreken. Het was net of alles toen opeens een beetje
minder erg leek. ’s Avonds om 9 uur zag ik Jan Gerrit weer, ik vroeg zuster of het hem werkelijk wel was, omdat ik me hem heel anders had voorgesteld. Zuster toonde me de
pleister op z’n been met de naam en toen geloofde ik het pas. Z’n ogen hield hij stijf dicht, en z’n mond ook, hij had blijkbaar nog geen honger. Het gelukte zuster en
moeder niet, de tepel in het mondje te krijgen, zodat hij zonder te hebben gedronken, weer naar zijn ledikantje werd gebracht. De volgende morgen herhaalde zich dit, maar
in de loop van de dag, maakte hij vorderingen en begon hij te zuigen. Er was echter nog niet veel voor hem te halen, want pas de derde dag begonnen de zogklieren te
werken en zetten de borsten op. Vanaf die dag dronk hij geregeld, eerst 5 gr., later 10 gr., 20 gr., 30 gr., 40 gr., 50gr. Veel hoger kwam hij niet, terwijl de
melkproductie toch in orde was, omdat de zuster zelfs moest afkolven. Na vijf dagen kwam hij aan en woog hij 3210 gr., we gingen dus weer vooruit.
Tekstverwerking van het geschreven manuscript: JGvE - 23 oktober 2011
Back to family stories
|
